Het was niet vreemd dat hij als schuilnaam Elooi Van Stuyfsant koos. Als zoon van een smid had hij belangstelling voor alles wat met deze heilige te maken had. Onder deze pseudoniem schreef hij meer dan 500 kleine bijdragen over heemkunde en volkskunde. Over “Opdelvingen” in het blad Hernieuwen van juli 1947 tot “Huizen van plak en stak” in het B.J.B maandblad, de tientallen artikels in “Ons Heem” en “’t Beertje” zijn er de documentaire getuigen van.

Antoon Lowyck, geboren te Brugge op 1 december 1914, was de zoon van Oscar Lowyck (1882 – 1974) en Maria Leys (1891 – 1956) Zijn eerste schoolbroeken kon hij verslijten bij de zusters Apostolinnen in de Peperstraat en Balstraat. Zijn lagere school bracht hij door in het Sint-Lodewijkscollege, toen gelegen langs de Zilverstraat te Brugge. Zijn studentenkring “De Breyedelstede” stelde hem in de retorica aan als leider. Later werd hij er proost van. Van Antoon Viaene, in Brugge een zeer gekend leraar, kreeg hij les in de poësis en werd toen de hoofdman van de klasbond “Ic Dien” Zijn eerste literaire werkjes verschenen in deze studententijdschriften. Minder gekend is dat hij in 1933 medestichter was van het “Jong - Volksche Front”.

Na het beëindigen van zijn humaniora trok hij naar het Klein Seminarie te Roeselare. Na vier jaar godgeleerdheid in het Groot Seminarie te Brugge werd hij tot priester gewijd op 3 juni 1939 door Mgr. Lamiroy. Na vier leraar te zijn geweest aan het Sint-Amandscollege te Kortrijk benoemde de bisschop hem tot leraar aan het Sint-Jozefscollege te Torhout. Een zeer belangrijk aanstelling volgde in juli 1945 tot militair aalmoezenier aan verschillende kazernes en rijkswachtkorpsen. Hij schreef vele bijdragen in de soldatentijdschriften zoals Milac en Mars. Liefde voor heemkunde en geschiedenis zat er al vroeg in. Bij het ordenen van een archief te Herzeeuw bij oom D. Leys kwam hij in contact met G. Meerseman. Beiden zijn medestichters van het Verbond voor Heemkunde. Hij werd redactiesecretaris van het tijdschrift Ons Heem. Het was een serieuze taak dit vol te houden. Met de beperkte middelen zowel financieel als materieel was dit een bravoure stuk. Voor een bibliografie verwijzen wij naar Ons Heem jaargang 33, 4-5 blz. 197 en verder. Onrustig zoals hij was, was hij een gedreven medewerker bij EUVO en was aanwezig bij de onthulling en zegening van meer dan vijfhonderd Vlaamse Naambordjes in Zuid-Vlaanderen dat hij graag “De Westhoek van de Nederlanden in Frankrijk” noemde. Enkele jaren geleden gaf hij hierover een boek uit “46 Nederlandstalige naambordjes”.(1994) Volgende deeltjes verschenen in de jaarboeken “Zannekin”. Hij was een bezieler van de Frans-Vlaamse Cultuurdagen te Waregem. Als legeraalmoezenier waren christelijke symbolen hem niet vreemd. Wij bewaren hier nog de uitnodiging van een voordracht over “Doopselgebruiken in West-Vlaanderen” gegeven in de zaal ’t Keerske, zijstraat van de Philipstockstraat door E.H. A. Lowyck bij de Bond van de Westvlaamse Folkloristen. Minder gekend is hij als gelegenheidsdichter bij geboorte, eerste en plechtige communies en huwelijken.

Hij was medestichter van het Maurits Van Coppenolle-comité in 1955 dat in 1958 uitgroeide tot de Heemkundige Kring Maurits Van Coppenolle, waarvan hij vele jaren voordrachtgever, artikelschrijver en gids was. Hij kon uitgebreid “de kleine historie” vertellen van elk bidprentje, van elk tegel, van elk bedevaartvaantje en over alles wat hij verzamelde had hij een verhaal. Graag bezochten wij hem thuis in de Lege Weg 20, waar wij als kind bloemen mochten plukken voor de jaarlijkse Mariaverering in de Sint-Baafskerk. Zijn huis was een thuis voor bloemenliefhebbers, voor vrienden, boekenfanaten en voor allen die nood hadden aan een zinvol gesprek.

Op geen enkele landdag van het Verbond voor Heemkunde ontbrak hij en zelfs toen hij zich zeer moeilijk kon verplaatsen volgde hij het wel en wee van deze organisatie op de voet. Als medestichter van het West Verbond voor Heemkunde (1958) kon hij boekstavend en speurend alles neerschrijven wat de medemens belangwekkend vond. Hij schreef onder de pseudoniemen E.O (eindopsteller), B.B. (Bavo Betferkerke), EVS (Elooi Van Stuyfszandt) en U (Uytenhove)

Antoon Lowyck overleed in het A.Z. Sint-Jan te Brugge op 26 juni 2005. Met een eresaluut naar Marie-Loiuse T’Hooft zijn plichtsgetrouwe nicht.

Ewald Vancoppenolle

                                                        De schat van Antoon Lowyck

9/09/2005